Praktijkverhalen 4 – een last viel van haar schouders toen ze haar eigen plek innam

Ze kiest voor een familieopstelling omdat ze merkt dat ze voortdurend betrokken is bij het geworstel van haar gezin van herkomst: haar ouders, broertje en zusje. Ze voelt hun angst, somberheid, vastzitten in patronen, en soms ook de gevolgen van verslaving.

Het kost haar veel energie; ze voelt een constant appèl om te helpen, te adviseren of te sturen. Tegelijkertijd draagt ze mee in het gevoel dat haar ouders steken hebben laten vallen.

Tijdens de opstelling merkt ze hoe dicht ze bij de anderen staat, hoe haar blik op hen gefocust is en hoe ze de samenhang van het geheel doorziet. Het voelt loodzwaar en dat is zichtbaar in haar schouders. Ze ervaart de energie die ze voor hen meedraagt, maar ook hoe het haar eigen ruimte beperkt.

Langzaam ontstaat een beweging wanneer ze de uitnodiging krijgt om haar eigen plek te kiezen, te voelen en in te nemen. Ze hoeft niet meer te fixen, te beoordelen of verantwoordelijkheid te nemen voor de keuzes van haar familie. Iedereen in het systeem heeft hun eigen lot.

Door haar eigen plek toe te staan, ontspant ze zichtbaar. Ze voelt rust in haar hele lichaam.

Tegelijkertijd ontstaat er ruimte voor toekomstperspectief zonder schuldgevoel: ze mag meeleven en meevoelen, maar vanuit vrijheid, niet vanuit druk om te helpen. Haar energie stroomt weer naar haar eigen leven, en ze kan keuzes maken die bij haar passen. En dat geeft het vrije gevoel waar ze naar verlangt.