Praktijkverhaal 8 - het creatiewiel laat zien wat het gevolg is van aan je emoties voorbij gaan

Ze beschrijft hoe gesprekken met haar partner vaak verlopen. Zodra het over lastige onderwerpen gaat, klapt ze dicht. Vanbinnen gebeurt er van alles, maar naar buiten komt er weinig. Ze luistert, knikt, laat hem praten — en blijft zelf stil.

Pas achteraf komen de woorden. Dan voelt ze ineens wat ze had willen zeggen. Maar op het moment zelf lijkt ze er niet bij te kunnen.

In haar dagelijks leven is ze vooral bezig met doorgaan. Werk, huishouden, verplichtingen — er is weinig ruimte om stil te staan bij wat ze voelt.

Haar creatiewiel maakt zichtbaar waar de spanning zit. Juist op het uitspreken van haar gevoelens en het laten zien van zichzelf ligt veel lading.

In plaats van haar gevoelens toe te laten, en te uiten heeft ze geleerd eroverheen te gaan. Zichzelf toe te spreken met gedachten als: stel je niet aan, ga gewoon door. Dat helpt haar in het dagelijks functioneren, maar werkt tegen haar in het contact met de ander.

We verleggen de aandacht naar wat er gebeurt vóórdat ze iets zou kunnen uitspreken. Naar het moment waarop een gevoel zich aandient. De uitnodiging ligt niet direct in het vinden van woorden, maar in het leren stilstaan. Voelen wat er in haar lijf gebeurt, zonder het meteen te corrigeren.

Dat blijkt wennen. Ze merkt hoe snel ze geneigd is haar eigen ervaring te relativeren of weg te duwen.

Het creatiewiel laat ook zien wat er mogelijk wordt als die stap groeit. Meer verbinding, zowel met zichzelf als met de ander. Ze herinnert zich momenten eerder in de relatie waarin dat er wél was. Waarin ze zich veilig genoeg voelde om te delen wat er in haar leefde, en dat juist nabijheid bracht.

Die ervaring helpt om het vertrouwen terug te vinden. Niet door het meteen anders te moeten doen, maar door stap voor stap meer ruimte te maken voor haar eigen gevoel.

We bespreken hoe ze dit inzicht met haar partner kan delen. Het is belangrijk dat hij haar kan ondersteunen wanneer het zich voordoet; haar de veiligheid en ruimte bieden om stil te staan en voelen wat er is. En niet de stilte dicht te praten, maar het vertrouwen inbrengen, waardoor zij op haar eigen moment meer kan delen, waardoor de nabijheid weer kan groeien.